Nici PDO to cienkie, rozpuszczalne włókna z polidioksanonu. Materiał ten ma zastosowanie medyczne i ulega stopniowej biodegradacji w tkankach. W medycynie estetycznej nici wprowadza się pod skórę, aby uzyskać efekt liftingu i pobudzenia procesów naprawczych.

Nici PDO należą do grupy metod małoinwazyjnych. Ich działanie opiera się na 2 mechanizmach: podtrzymaniu tkanek oraz stymulacji fibroblastów do produkcji nowych włókien podporowych.

Nici PDO działają w 2 etapach: dają efekt mechaniczny i uruchamiają przebudowę skóry. Po założeniu unoszą tkanki, a w kolejnych tygodniach wspierają proces tworzenia kolagenu i elastyny.

W praktyce oznacza to:

• natychmiastowe poprawienie konturu twarzy,
• stopniową poprawę jędrności skóry,
• redukcję wiotkości w wybranych obszarach,
• wzmocnienie „rusztowania” skóry.

Proces przebudowy trwa dłużej niż sam czas utrzymywania się nici w tkance. Efekt estetyczny wynika nie tylko z obecności nici, ale też z odpowiedzi biologicznej skóry.

Rodzaj nici dobiera się do celu zabiegu i jakości skóry. Inny typ stosuje się do delikatnej poprawy struktury skóry, a inny do mocniejszego liftingu.

Najczęściej wyróżnia się:

• nici mono, które służą do poprawy napięcia i jakości skóry,
• nici screw, które wspierają delikatne zwiększenie objętości,
• nici cog, które mają elementy zaczepowe i dają silniejszy efekt podciągnięcia.

Dobór rodzaju nici zależy od obszaru zabiegowego, stopnia wiotkości i oczekiwanego efektu.

Nici PDO stosuje się przy wiotkości skóry, obniżonym owalu twarzy i utracie jędrności. Zabieg znajduje zastosowanie tam, gdzie potrzebne jest uniesienie tkanek bez operacji.

Najczęstsze obszary to:

• policzki,
• linia żuchwy,
• brwi,
• okolica podbródka,
• szyja,
• dekolt.

Nici PDO stosuje się także wtedy, gdy pacjent szuka efektu naturalnego, bez długiej rekonwalescencji.

Zabieg trwa zwykle 30–60 minut i odbywa się po kwalifikacji lekarskiej. Lekarz ocenia stan skóry, planuje wektory podciągnięcia i dobiera rodzaj nici.

Etapy zabiegu:

1. Konsultacja i kwalifikacja.
2. Oczyszczenie i dezynfekcja skóry.
3. Znieczulenie miejscowe.
4. Wprowadzenie nici w zaplanowanej warstwie tkanek.
5. Kontrola symetrii i efektu końcowego.
6. Zalecenia pozabiegowe.

Zabieg wymaga precyzji. Znaczenie ma zarówno technika, jak i doświadczenie osoby wykonującej procedurę.

Nici PDO dają efekt uniesienia tkanek, poprawy owalu i zwiększenia jędrności skóry. Rezultat pojawia się etapami.

Najczęstsze efekty to:

• wyraźniejsze zarysowanie linii żuchwy,
• redukcja wiotkości policzków,
• wygładzenie drobnych zmarszczek,
• poprawa napięcia skóry szyi i dekoltu,
• bardziej uporządkowany kontur twarzy.

Pierwszy efekt widoczny jest od razu po zabiegu. Pełniejszy rezultat rozwija się w kolejnych tygodniach, gdy skóra uruchamia proces przebudowy.

Efekt nici PDO utrzymuje się zwykle od kilku miesięcy do około 12–18 miesięcy, zależnie od jakości skóry i rodzaju nici. Czas utrzymywania rezultatu zależy też od wieku, tempa metabolizmu i stylu życia.

Same nici rozpuszczają się stopniowo. Efekt estetyczny może trwać dłużej niż ich fizyczna obecność w tkance, ponieważ skóra zachowuje część nowo wytworzonego rusztowania kolagenowego.

Nici PDO są przeznaczone dla osób z umiarkowaną wiotkością skóry i pierwszymi lub średnio zaawansowanymi oznakami starzenia. Zabieg pasuje do pacjentów, którzy chcą poprawy bez operacji.

Najczęściej korzystają z niego osoby:

• z opadającym owalem twarzy,
• z utratą sprężystości skóry,
• z delikatnym opadaniem brwi,
• z wiotkością szyi lub dekoltu,
• z potrzebą subtelnego liftingu.

Kwalifikacja lekarska pozostaje podstawą. Ostateczną decyzję zawsze podejmuje specjalista po ocenie skóry i wywiadzie medycznym.

Przeciwwskazania obejmują aktywne stany zapalne, ciążę, laktację i wybrane choroby ogólne. Zabiegu nie wykonuje się również wtedy, gdy w miejscu planowanej implantacji występuje infekcja lub skóra reaguje niestabilnie.

Najważniejsze przeciwwskazania:

• ciąża i karmienie piersią,
• aktywne infekcje skóry,
• zaburzenia krzepnięcia,
• terapia przeciwkrzepliwa,
• choroby autoimmunologiczne w fazie aktywnej,
• skłonność do bliznowców,
• nierealistyczne oczekiwania względem efektu.

Najczęstsze działania niepożądane to obrzęk, zaczerwienienie i siniaki. Objawy te zwykle ustępują samoistnie w ciągu kilku dni.

Rzadziej pojawiają się:

• asymetria,
• dyskomfort przy mimice,
• miejscowa tkliwość,
• przemijające pofałdowanie skóry,
• infekcja,
• migracja nici.

Ryzyko powikłań maleje przy prawidłowej kwalifikacji, aseptyce i właściwej technice zabiegowej.

Nici PDO łączą lifting mechaniczny z biostymulacją, a to odróżnia je od wielu innych procedur estetycznych. Kwas hialuronowy uzupełnia objętość i nawilżenie, a toksyna botulinowa ogranicza pracę mięśni mimicznych. Nici PDO działają na tkanki podtrzymujące.

To rozwiązanie stosuje się wtedy, gdy celem jest:

• uniesienie tkanek,
• poprawa owalu,
• zagęszczenie skóry,
• naturalny efekt bez operacji.

Przygotowanie obejmuje konsultację, ocenę skóry i omówienie leków oraz chorób przewlekłych. Lekarz kwalifikuje pacjenta po wywiadzie medycznym i ocenie anatomicznej.

Przed zabiegiem ważne są:

• informacja o przyjmowanych lekach,
• ocena tendencji do siniaków,
• wykluczenie aktywnej infekcji,
• omówienie oczekiwań,
• ustalenie planu zabiegowego.

Po zabiegu skóra wymaga oszczędzania i ochrony przed uciskiem. Zalecenia pozabiegowe ograniczają ryzyko przemieszczenia nici i zmniejszają obrzęk.

Najczęstsze zalecenia to:

• brak masażu okolicy zabiegowej,
• ograniczenie intensywnego wysiłku,
• unikanie sauny i wysokiej temperatury,
• ostrożność przy mimice i spaniu na twarzy,
• kontrola w gabinecie, jeśli pojawi się niepokojący objaw.

Tak. Polidioksanon ulega biodegradacji w tkance i nie pozostaje jako trwały implant.

Tak. Pierwsze uniesienie tkanek pojawia się bezpośrednio po zabiegu, a pełniejszy efekt rozwija się w kolejnych tygodniach.

Nie w stopniu, który zwykle wymagałby znieczulenia ogólnego. Najczęściej stosuje się znieczulenie miejscowe.

Nie. Nici PDO stanowią metodę małoinwazyjną dla pacjentów z umiarkowaną wiotkością skóry.